Visitor to jeden z trudniejszych wzorców GoF do zrozumienia, ale rozwiązuje bardzo konkretny problem: chcesz dodać nową operację do grupy powiązanych klas bez modyfikowania tych klas. Zamiast dodawać metodę do każdej klasy, tworzysz Visitora który „odwiedza” każdą z nich. Szczególnie przydatny przy AST (drzewach składniowych), formatowaniu danych i eksporcie do różnych formatów.
Wzorzec State pozwala obiektowi zmieniać swoje zachowanie gdy zmienia się jego wewnętrzny stan. Z zewnątrz wygląda jakby obiekt zmienił klasę. Jeśli masz klasę z rosnącym if-else który sprawdza „w jakim stanie jestem przed każdą operacją” – to klasyczny kandydat na refaktoring do wzorca State. Implementuję maszynę stanów dla zamówienia e-commerce.
Template Method to jeden z prostszych wzorców behawioralnych GoF, ale bardzo skuteczny przy eliminowaniu duplikacji kodu. Definiuje szkielet algorytmu w klasie bazowej i pozwala podklasom nadpisać wybrane kroki bez zmiany ogólnej struktury. Jeśli masz kilka klas które robią „to samo, ale trochę inaczej” – Template Method jest kandydatem do refaktoringu.
Magento 2 to jeden z najbardziej wzorcowych (dosłownie) frameworków PHP. Jego architektura jest niemal podręcznikowym przykładem zastosowania wzorców GoF. Jeśli rozumiesz wzorce omówione w tej serii, czytanie kodu Magento staje się znacznie łatwiejsze – zamiast „skąd się to bierze” masz „aha, to Factory” albo „to Observer przez di.xml”. Pokazuję gdzie konkretnie każdy wzorzec żyje w platformie.
Command enkapsuluje operację jako obiekt – z możliwością kolejkowania, logowania i cofania. Chain of Responsibility przekazuje żądanie przez łańcuch handlerów, gdzie każdy może je obsłużyć lub puścić dalej. Oba wzorce oddzielają „kto zleca” od „kto wykonuje”, co daje dużą elastyczność w układaniu logiki aplikacji.
Observer i Strategy to dwa z najczęściej używanych wzorców behawioralnych. Observer buduje luźno powiązany system zdarzeń – jeden obiekt zmienia stan, wiele innych reaguje. Strategy wymienia algorytmy jak klocki – ta sama operacja, różne sposoby wykonania. Oba wzorce realizują zasadę Open/Closed z SOLID.
Adapter i Facade to dwa wzorce które rozwiązują problem złożoności interfejsów – ale z różnych stron. Adapter sprawia że niekompatybilny interfejs staje się kompatybilny. Facade upraszcza złożony interfejs do prostego. Oba pojawiają się często przy integracji z zewnętrznymi bibliotekami i API.
Decorator i Proxy to dwa wzorce strukturalne które działają podobnie – oba opakowują obiekt i implementują ten sam interfejs. Różni je intencja: Decorator dodaje nową funkcjonalność, Proxy kontroluje dostęp do obiektu. Subtelna różnica, ale fundamentalna dla prawidłowego zastosowania.
Singleton i Builder to dwa bardzo różne wzorce kreacyjne. Singleton jest jednym z najkrótszych wzorców GoF i jednym z najczęściej nadużywanych. Builder rozwiązuje zupełnie inny problem – budowanie złożonych obiektów krok po kroku, gdy konstruktor z dziesiątkami parametrów staje się nieczytelny. Pokazuję oba z przykładami i bez owijania w bawełnę mówię kiedy Singleton to zły pomysł.
Factory Method i Abstract Factory to dwa najczęściej mylone wzorce kreacyjne. Oba dotyczą tworzenia obiektów, ale rozwiązują różne problemy. Factory Method pyta „który podtyp obiektu stworzyć”. Abstract Factory pyta „jaką rodzinę powiązanych obiektów stworzyć”. Pokazuję oba od zera w PHP z przykładami które ilustrują różnicę.